Piąte piętro bez windy

Konie

2012-02-24T19:54:00.000+01:00

Ostatnio cokolwiek przy nich robiłam chyba po skończeniu Damy. Zrobiłam wtedy chyba ze 20 krzyżyków i odłożyłam do szuflady. Tak naprawdę to tych kilku krzyżyków nie ma co liczyć. Zaczęłam haftować tego DIMka chyba w 2008 roku, ostatnia odsłona była w kwietniu 2009 i sama nie wiem, dlaczego nie skończyłam. Pisałam ostatnie, że chyba zrobię sobie odpoczynek ale.. wyciągnęłam konie, na nowo się w nich zakochałam i macham igłami aż się kurzy. Coś czuję, że tym razem szybko ich nie odłożę. To tak naprawdę mój jedyny UFOk i czas już, żeby przestał nim być.
Tak było ostatnio

a tak jest dziś po pięciu dniach haftowania

Pisałam już kiedyś, że największy problem jest z tym, że kiedyś robiłam krzyżyki w inną stronę to znaczy tak: \\\/// natomiast już od bardzo dawna robię je tak: /// \\\ . Konie są haftowane tymi wcześniejszymi krzyżykami i mam ogromny problem, bo nie wyszywam odruchowo tylko zastanawiam się czy robię w dobra stronę. Często okazuje się, że nie i muszę pruć. Nieważne, dam radę, tym razem skończę :)

11 kawka

2012-02-20T15:03:00.000+01:00

Na początku chcę Wam bardzo podziękować za komentarze i za cenne rady dotyczące wieńca. Wprawdzie nie mam jeszcze szarego mydła, OXY też nie, ale spróbuję wszystkiego. Po wyschnięciu w zasadzie jest dobrze, trzeba się dobrze przypatrzyć, żeby wiedzieć gdzie jest ta jedyna pozostałość pisaczka. Tak czy siak powalczę jeszcze, bo będzie mnie to denerwowało ile razy spojrzę na obrazek.
Nadeszła chwila w której sama nie wiem, co teraz... Niby mam w planach kilka robótek, obiecałam je wyszyć w prezencie ale... jakoś nie mogę się zdecydować co by tu najpierw i chyba zrobię sobie kilka dni przerwy.
Skończyłam 11 kawkę w naszym forumowym RR. Została już tylko jedna do wyhaftowania, ale to jak już dostanę swoją szmatkę. Jedna z koleżanek forumowych wycofała się z zabawy jeszcze zanim ją na dobre zaczęłyśmy i dlatego ostatnią haftujemy sobie same. Lubię takie postawienie sprawy - zgłosiłam się, ale wiem, że nie dam rady więc piszę otwarcie i potem nikt do nikogo nie ma pretensji. To RR było super i mam nadzieję, że znów jakieś zorganizujemy.

Książkowo

2012-02-18T16:55:00.000+01:00

Czasem zapisuję sobie odczucia, jakie mam po przeczytaniu książki, która w szczególny sposób zapadła mi w serce.. Tym razem to "Sto odcieni bieli" autorstwa Preethi Nair. Książka pachnąca kurkumą, kuminem, mango i masalą. W której od czasu do czasu strzelają na rozgrzanej patelni nasiona gorczycy i papryczki chilli. Gdzie gotowanie to magia zmieniająca życie ludzi. Podążamy śladami matki i córki - głównych bohaterek. Z kolorowych, głośnych Indii przenosimy się do zimnego, szarego, uporządkowanego Londynu. Nalini - matka i Maja - córka. To wbrew pozorom nie jest książka o gotowaniu a przynajmniej nie tylko, to książka o poszukiwaniu siebie, o tym, jak życie zmienia się pod wpływem różnych okoliczności a przede wszystkim o tym, co w nim ważne. Porzucona przez męża w obcym sobie kraju nieznająca języka, obyczajów i niemająca żadnych środków finansowych Nalini musi stawić czoła swojej ciężkiej sytuacji. Z bogatego, dostatniego domu trafia z dwójką małych dzieci do wilgotnego, wynajętego pokoju. Dzięki pomocy przyjaciół znajduje pracę w fabryce a potem... potem zajmuje się tym co w jej życiu stanowi sens - gotowaniem. Maja nie rozumie zmian w swoim życiu, nie akceptuje nowej sytuacji, nie potrafi pogodzić się z brakiem ojca. Odrzuca swoje korzenie, tradycję, nie chce jeść potraw z miłością przygotowywanych przez matkę. Różne okoliczności sprawiają, że odsuwa się od niej i przez wiele lat nie potrafi wybaczyć. Dopiero jako dorosła kobieta odnajduje prawdę. Nie zamierzam zdradzać treści książki, powiem tylko, że ujęła mnie ciepłem, zapachem, mądrością. Oczarowała, zasmakowała, zasmuciła i zmusiła do uśmiechu.

"Dodałam łagodne mleko kokosowe do gotowanych ziemniaków i podduszonej cebuli, z których wraz z parą uchodziło zwątpienie. To była jedyna indyjska potrawa jaką lubiła Maja. Podana na naleśnikach z wyrabianego gwałtownymi ruchami ciasta, z mąki z gniewnych połówek czerwonej soczewicy. Twarde ziarno, dla ochrony przed warunkami zewnętrznymi otoczone łuskami, które muszą moknąć w wodzie godzinami, niczym latami nieobecności, po czym okazuje się, że w środku są miękkie tak samo jak moja córka. Rozdrabniałam w mikserze żale, zmuszając składniki, by stały się płynnym ciastem, które później wlewałam partiami na rozgrzaną żeliwną patelnię. Gotowe naleśniki polałam złocistym ghi, które roztapia się w czysta dobroć. Moja córka wraca do domu.

Kurkuma goi rany. Szafran uzyskiwany z krokusów jaskrawożółty i czerwonopomarańczowy jak ciepło słońca, pomaga się zabliźnić ranom po krzywdach i niesprawiedliwości."

Preethi Nair

"Sto odcieni bieli"

Spełniły

2012-02-17T17:25:00.000+01:00

się moje najgorsze przypuszczenia. Niestety, niebieski spieralny pisak okazał się nie być taki spieralny. Wczoraj skończyłam backstitche w wieńcu i poszłam prać. Zwykle wystarczyło zamoczenie w zimnej wodzie i po pisaczku nie zostawał najmniejszy ślad. Nie tym razem. Niebieskie linie zamieniły się w linie żółte. Moczyłam całą noc w zimnej wodzie bez detergentów, dziś rano jednak nie było poprawy więc namoczyłam w wodzie z płynem do prania. Jest lepiej ale linie jeszcze są widoczne. Za radą dziewczyn z forum, zamierzam spróbować jeszcze z szarym mydłem. Może w końcu się spiorą? Oby, bo jestem niepocieszona. Wieniec bardzo mi się podoba, poza tym wszystkie wiecie, ile pracy wkładamy w każdy nasz haft.

Na zdjęciu jest jeszcze mokry więc kolory są bardziej nasycone niż w rzeczywistości. Najgorsza jest plamka na samym środku. Wiem, że na fotce raczej tego nie widać, ale uwierzcie, te linie tam są i ja je widzę.
Trzymajcie kciuki, żeby szare mydło zdziałało cuda.
Okazuje się, że nie ma co pisaczka używać do prac, które haftuje się dłużej. To przecież nie pierwszy raz, kiedy robiłam nim linie i nigdy nie miałam takich problemów. Zwykle jednak kończyłam obrazek szybciej. Widocznie po tak długim czasie jakoś się utrwalił i narobił mi niemałych kłopotów.

Prawie

2012-02-03T19:50:00.000+01:00

koniec mojej przygody z krzyżykami w wieńcu. Jeszcze tylko kilka małych listków, jeden czy dwa kwiatki i zmieniam igłę na ostrą. Przede mną kilometry backstitch'y, a może backstitch'ów ? Chyba najpierw upiorę kanwę żeby się przekonać, czy pisak się spierze. Nawet nie chcę myśleć że nie..

Fajny prawda? :)))

Zbilża się

2012-01-30T20:09:00.000+01:00

koniec naszego RR kawkowego.Skończyłam dziesiątą kawkę i wiem, że już pędzi do mnie następna. To będzie już ostania, ponieważ dwunastą haftujemy już na swoich szmatkach. Cała zabawa szła szybko, sprawnie i bez opóźnień. Nikt nie przetrzymywał kanwy, każda z nas starała się zmieścić w wyznaczonym czasie. Tak to można się bawić. Bez nerwów i niepewności co do miejsca przebywania poszczególnych szmatek.

Bardzo Wam dziękuję za ciepłe słowa dotyczące mojego wieńca. Potrzeba mi ich było, bo mój mąż ostatnio stwierdził, że haftuję "niewiadomoco". Wredny jest - nieprawdaż? Tylko ciekawe, dlaczego po oprawieniu i powieszeniu na ścianie, on się tymi niewiadomoczymi chwali jakby sam miał w tym swój udział. A wieniec rośnie po części dzięki Wam, bo pomijając moją "krzyżykową wenę" to Wasze słowa najbardziej mnie mobilizują. Buziaki i jeszcze raz dziękuję.

Milion

2012-01-20T20:42:00.000+01:00

dwieście pięćdziesiąta któraś odsłona mojego wieńca będzie. Proszę się przygotować na szok spowodowany tempem mojego haftowania. Tylko nie mdlejcie. Na blogu nie ma lekarza :) Tadammmmm.....

Kiedyż to miało być to cudo gotowe? Coś mi się wydaje, że do tej pory to miał być już w ramce. Moja chęć do krzyżyków pojawia się i znika. Teraz właśnie się pojawiła więc trzeba korzystać, bo zniechęcenie przychodzi zawsze niespodziewanie, Będą jaja, jak nie spiorę tej ślicznej niebieskiej kratki. Pojęcia nie mam, czy ten pisak spieralny jest tak samo spieralny po roku. Nigdy tak długo nie czekałam. No i znów wychodzi na to, że ja tu jakieś założenia robię.. Po roku.. A może to będzie raczej bliżej dwóch? Albo trzech? Stop, żadnych terminów już nie przewiduję. Będzie to będzie.
Idę sobie popodziwiać Wasze nowości, niech ja chociaż oczy pocieszę na wieczór :)

Nowy Rok

2012-01-03T13:03:00.000+01:00

sobie przyszedł więc pomyślałam sobie, że przydałoby się popełnić choć jeden nowy post. Nie mam się czym chwalić, nie mam czasu na haft, na bloga, na forum, na nic kompletnie. Życie pędzi jak szalone a ja z nim. Udało mi się skończyć słoniowy obrus, ale jak na razie fotki brak. Skończyłam dzień przed Wigilią, gotowy zapakowałam i przekazałam Mikołajowi dla mojej Mamy. Jako że nie zabrałam aparatu to i uwiecznić nie miałam jak. Zrobię to kiedy tylko będę u Rodziców. Wieniec sobie leży i czeka na lepsze czasy. Śmiać mi się chce z moich założeń. Miał być gotowy do końca roku... Obrus obiecywałam sobie skończyć na imieniny Mamy, które minęły dwa lata temu. Zupełnie nie wiem, po co ja sobie robię jakiekolwiek plany skoro i tak wszystko mi się zawsze wali. Z tego powodu nie robię już żadnych postanowień noworocznych. po co mam się potem stresować że jak zwykle nic z nich nie wyszło.
Przypomniało mi się, że mogę pokazać dwie kawki co to je na nasze RR wyhafciłam jeszcze w grudniu. A co tam, będą chociaż jakieś fotki :)

A na domiar wszystkiego coś mi się popsuło z szablonem blogowym. Wszystko mi się poprzestawiało, tło się zminiaturyzowało, straciłam cała listę blogów. Jak pod górkę to pod górkę.... Mam nadzieję, że teraz może być już tylko lepiej.

Przy okazji życzę Wam wszystkiego dobrego w Nowym Roku. Szczęścia, powodzenia, zdrowia i dużo czasu na nasze wspólne hobby.

Zamęczę

2011-10-07T13:55:00.000+02:00

Was w końcu tym wieńcem. Znów mamy piątek i znów troszkę przybyło. Hortensja jest cudna, takie kolory po prostu działają na mnie motywująco. Gonię, gonię, do końca coraz bliżej a potem backstitche... O matko, to będzie wyzwanie. Bez nich jednak wszystko byłoby nie tak.

Bosastopko, wbrew pozorom to nie jest skomplikowany wzór. W zasadzie same krzyżyki, co we wzorach Dimensions jest rzadkością. Może sprawia wrażenie trudnego, bo dużo w nim różnych motywów. Haftuje się dość szybko i rośnie w oczach, jeśli tylko mam czas na machanie igłą.
Bardzo Wam dziękuję za komentarze, nic tak nie daje kopa jak one. Im więcej takich miłych słów tym przyjemniej się haftuje. Jesteście kochane.

Wieniec rośnie

2011-09-30T19:12:00.001+02:00

w oczach. Sama się dziwię, że taki kawał udało mi się wyhaftować od ostatniej odsłony. Na tamborku tego nie widać, dopiero jak go zdejmuję to widzę, ile przybywa. Teraz haftuje się bardzo przyjemnie, kolorki są weselsze i jakoś więcej mam chęci do krzyżyków. Miałam hafcić wiosnę ale jednak lato mi się nawinęło pod igłę.

Co do nocnych dyżurów to wiecie... nie mam już siły, nie spałam już od trzech nocy, dziś na szczęście zaraz mykam pod kołderkę. No, ale to tylko dziś bo jutro i pojutrze znów siedzenie do rana. Po takiej serii czuję się dziwnie. Wszystko dochodzi do mnie z opóźnieniem i mam wrażenie, jakbym była oddzielona od świata kawałkiem miękkiej tkaniny. Spanie w dzień nie zastępuje mi uczciwego nocnego snu. Tu ktoś kichnie, tam ktoś trzaśnie drzwiami, sąsiad wydziera się za ścianą, na dole stukają młotkiem i weź tu człowieku śpij. No, ale teraz zamierzam się wyspać :)))

Słoiczek Tusalowy

2011-09-28T02:06:00.000+02:00

Zagapiłam się wczoraj i wstawiam mój słoiczek dopiero dziś, ale mam nadzieję, że te kilka godzin nie robi wielkiej różnicy.. Niteczek troszkę przybyło i zrobiło się bardziej kolorowo za sprawą mojego wieńca.

Teraz muszę się w końcu zabrać za przygotowanie upominku tusalowego. Mam pomysł tylko z czasem nietęgo. Zawsze jednak udaje się wykroić godzinkę na przyjemności więc i tym razem tak będzie.
Post dziś króciutki ale jest druga w nocy i nic mi do głowy nie przychodzi poza myśleniem o cieplutkim łóżeczku. Na to jednak muszę zaczekać do rana. Ehhh te nocne dyżury :(

Wydziergałam dwie

2011-09-26T12:58:00.000+02:00

nowe kawki z naszego forumowego RR. Nie ma co, im ich więcej tym nasze kanwy wyglądają piękniej. Całe RR idzie nam bardzo sprawnie, aż miło. Porównując z ptaszkowym RR to to jest po prostu ekspresowe. Już chyba wszystkie jesteśmy do przodu.
Kawusia na kanwie Kasiulek prezentuje się tak:

a na kanwie Krzychy tak:

Jutro polecą dalej a ja już czekam na następne szmatki :)

Od lipca

2011-09-16T19:33:00.000+02:00

nie pokazywałam mojego wieńca. Nie było w zasadzie co pokazywać, nie hafciłam w czasie urlopu i teraz dopiero zaczęło nieco przybywać. Na szczęście mam już za sobą wstążki które dały mi w kość. Nie lubię takich kolorów ale w efekcie wygląda to tak, jak powinno. Teraz jest już weselej i o niebo milej się haftuje. Niedługo koniec drugiej kartki wzoru i przyjdzie czas na wiosnę. Odwróciłam sobie pory roku :)

Skończyłam też szóstą kawkę, ale pokażę ją dopiero w poniedziałek. Teraz czas na spacer z suńką. Gdyby nie pies to trudno byłoby mnie dziś wyciągnąć z domu.

Haniu, moja mama też haftowała kiedyś haftem płaskim, liczę na to, że mi podpowie, chociaż narzeka, że już dawno zapomniała ale sądzę, że tego się nie zapomina.
Małgorzato, to jak już otworzysz tę pasmanterię to pisz, pojedziemy tłumnie na blogową kawkę :)
Misiabe, Skaleczko Wy mnie nie kuście kobiety tylko kibicujcie wieńcowi. Do świąt chcę go skończyć.
Realko, to pojedziemy razem do Małgorzaty, umowa stoi? :)

W czasie urlopu

2011-09-10T19:53:00.000+02:00

byliśmy kilka dni u mojej rodziny pod Elblągiem. Już dawno sobie obiecywałam, że kiedy tam będę, poszukam Hobby Studio. Ile ja się naszukałam tej Stawidłowej, o matkokochana. Zdesperowana dzwoniłam nawet do misiabe, coby mnie pokierowała zaglądając w google. Wszystkie numery na tej Stawidłowej były, tylko nie ten potrzebny. Na szczęście mieścił się tam też jakiś zakład krawiecki i tylko dzięki temu trafiłam we właściwe miejsce. Niestety, prowadzą tylko sprzedaż wysyłkową. Powinnam się domyślić ale ja jak zawsze - na żywioł. Na szczęście znalazła się para sympatycznych pracowników tej firmy, którzy pokierowali mnie do sklepu współpracującego z HS. A tam? Dziewczyny, poczułam się jak dziecko w fabryce czekolady. Uroczy nieporządek, przemiła Pani za ladą, pozwolono mi grzebać we wszystkim, przekładać, dotykać. Zostałam zaproszona na kawę (niestety ograniczał mnie czas i nie mogłam skorzystać). Właścicielka pasmanterii ma tam pokoik, w którym spotykają się i wspólnie hafcą zaprzyjaźnione Panie. Zachwycona byłam. Chciałaby dusza do raju a ja taką pasmanterię u siebie w mieście. Nie mogłam stamtąd wyjść, moi panowie musieli mnie prawie siłą wyciągać :) Kupiłam sobie duuużo igiełek, kawał drobniusieńkiej kanwy i obrus do wyszycia haftem płaskim. Chyba mi odbiło, bo ja od szkoły podstawowej niczego takiego nie robiłam. Jak to mówią - do odważnych świat należy. Odważę się i ja. Tak to ma wyglądać:

Na razie się do niego nie zabieram, wieniec się hafci i w tym tygodniu dotarły do mnie dwie szmatki z kawkowego RR forumowego.
A właśnie, dziewczyny z mojego forum, wiecie może co się dzieje? Się niepokoję ciutkę :(

TUSalowo

2011-08-29T18:36:00.000+02:00

się zrobiło dziś na blogach, więc i ja wstawiam mój słoiczek.

Jak widać, niteczek w nim jak na lekarstwo, ale tyle właśnie mi się uzbierało i ani troszkę więcej. Do następnego nowiu pewnie zrobi się tam bardziej kolorowo. Oglądam Wasze słoiczki z zachwytem. Tyle różnych pomysłów, każdy inny i każdy śliczny. Bardzo podoba mi się ta nasza zabawa. Julka miałaś świetny pomysł :)

Dziś też w końcu mogę się pochwalić piątą kawką, którą haftowałam na kanwie Danuti.

Coraz piękniejsze te nasze szmatki :)
Nabrałam znów ochoty na krzyżyki więc pędzę do wieńca, póki mi nie przeszło.

No to jestem

2011-08-26T17:20:00.000+02:00

Wróciliśmy z urlopu już tydzień temu, ale jakoś nie mogłam się przestawić na codzienny tryb działania. Ciężko mi to idzie. W pamięci mam jeszcze jezioro, łąki, zapach tak inny niż ten codzienny. I spokój, brak trosk, wyłączyłam się zupełnie na prawie trzy tygodnie. Żyliśmy bez telewizora, bez internetu, bez radia. To było mi bardzo potrzebne. Budziłam się rano, piliśmy kawę, jedliśmy śniadanie i szliśmy nad jezioro. Czasem jeździliśmy na krótkie wycieczki. Odpoczęłam.
Byliśmy tak jak rok wcześniej nad jeziorem Sasek Wielki. Obowiązuje tam strefa ciszy, więc nie ma żadnych motorówek, nic nie zakłóca świerszczy, ptaków i pluskania wody przy pomoście. No, czasem dzieci krzyczące wesoło, uradowane trawą, jeziorem i mięciutkim piaskiem. Miło było na nie popatrzyć.

Tylko haftować jakoś mi się nie udało. Okazuje się, że ja do tego celu muszę mieć swój fotel, swoją lampę i koniec. Próbowałam, przysięgam, ale nic z tego nie wyszło. Po kilkunastu krzyżykach albo zamyślałam się z oczyma utkwionymi gdzieś daleko, albo wiatr zabierał mi schemat i nici, albo po prostu tak bardzo świeciło słońce, że nic nie widziałam. Cóż, do następnych wakacji bardzo długo, mam czas na hafty, nic straconego.

Już po powrocie zapisałam się na Całkowicie Bezużyteczny SAL u Cyber Julki. Banerek jest w bocznym pasku. Słoiczek już mam, a teraz myślę, czym by go tu ozdobić. Niteczek już mi się troszkę nazbierało przy okazji haftowania piątej kawki w RR forumowym. Cieszę się, że udało mi się ją skończyć w terminie bo po tym rozleniwieniu wakacyjnym ciężko mi było się zabrać do igły. Nie mogę niestety pochwalić się przed poniedziałkiem. Tak więc - do poniedziałku :)

Wakacje

2011-08-01T10:20:00.000+02:00

Żegnam się z Wami na kilkanaście dni. Za chwilkę wyjeżdżam na urlop. Wracam w drugiej połowie sierpnia. Zabieram wieniec ze sobą, może uda mi się postawić kilka krzyżyków jeśli pogoda się nie zmieni. Trzymajcie kciuki, żeby jednak było inaczej. Buziaki i do zobaczenia :)

Wyróżnienie

2011-07-25T09:01:00.000+02:00

W sobotę zostałam wyróżniona przez misiabe Bardzo Ci kochana dziękuję :)

Zasady są następujące:

- Umieszczenie podziękowania i linku do blogera, który przyznał nagrodę.
- Skopiowanie i wklejenie logo na swoim blogu.
- Napisanie o sobie 7 rzeczy.
- Nominowanie 16 innych blogerów (nie można nominować blogera, który Wam przyznał nagrodę)
- Napisanie im komentarzy, by dowiedzieli się o nagrodzie i nominacji.

Siedem rzeczy o mnie...
- kocham moje psy jednak marzę o tym, żeby kiedyś zamieszkał z nami również kot (taki norweski leśny na przykład :) )
- uwielbiam mój ogród i wciąż kupuję nowe roślinki chociaż nie mam ich już gdzie sadzić
- jestem molem książkowym, marzy mi się pokój z wielkim biurkiem i półkami na każdej ścianie, z lampą i wytartym chodniczkiem
- nie cierpię zakupów ubraniowych
- prasowania tez nie lubię
- i gotowania też nie... czyli chyba marna ze mnie gospodyni
- uwielbiam zbierać grzyby, jesienią skoro świt maszerujemy z mężem po lasach a ja wpadam w zachwyt kiedy uda mi się znaleźć borowika albo czerwoniaczka :)

Co to 16 blogów to nie potrafię wyróżnić tylko 16, dla mnie wszystkie jesteście wspaniałe. Każdy blog jest niepowtarzalny, wiele się od Was uczę. Uważam że na to wyróżnienie zasługuje każda z Was.

Skończyłam zimę

2011-07-22T19:22:00.000+02:00

w moim wieńcu. I dobrze, bo już mi się nudziły te czerwone korale. O dziwo, najwięcej czasu zajęły mi białe kwiatki, bardzo mozolnie się je haftowało. Teraz biedzę się nad wstążkami, sama nie wiem, czemu tak. To znaczy chyba wiem - ja po prostu uwielbiam żywe kolory i męczy mnie taka beżowo brązowa monotonia. Trzeba jakoś przetrwać tę jesień, nie ma rady. Za to jabłuszko jest śliczne, chciałoby się schrupać albo chociaż potrzymać w dłoniach. Takie czerwoniutkie rajskie jabłuszka dojrzewały na jabłonkach na moim warszawskim podwórku. Czasem za nim tęsknię...

Przepraszam za tę wygniecioną kanwę. Kolorki są w rzeczywistości bardziej nasycone, ale nic nie poradzę, aparat nie chce robić ładnych zdjęć. Dobrze, że w ogóle jakiekolwiek jeszcze robi.

No właśnie, aparat ledwie zipie a tu za tydzień wyjazd na urlop. Ponoć komary na Mazurach strasznie dokuczają, pogoda deszczowa, jakieś burze i wichury. Znajomi mnie straszą, że to nie będzie udany wyjazd. A ja... tęsknię już za jeziorem, za ciszą pól, za pagórkami, za wakacyjnym nastrojem. Nawet jeśli będzie padało, to to będzie deszcz mazurski a to już coś :)) Odliczam dni, jeszcze tylko cztery dyżury i nareszcie będę wolna na całe dwa tygodnie.

Ten tydzień

2011-07-09T03:43:00.000+02:00

był bardzo szalony. Mnóstwo zajęć, obowiązków i na krzyżyki zostało mi niewiele czasu. Z tego powodu nie pokazuję dziś wieńca, bardzo maleńko przybyło i postanowiłam to przełożyć na następny piątek. Mam za to okazję pochwalić się zakładką, którą dostałam od Edysi z okazji naszej zakładkowej wymianki na forum. Zdjęcie nie jest moje, bo mi akurat aparat zastrajkował, a nie mam baterii na wymianę.

Zakładka jest prześliczna. Do tej pory nie mogę się nią nacieszyć, aż żal mi jej używać zgodnie z przeznaczeniem. Ona jest raczej do podziwiania, choć na pewno byłaby bardzo przydatna w którejś z moich książek. Zazwyczaj zaznaczam sobie miejsce w którym czytam jakąś fiszką, biletem czy czymś, co tam mam pod ręką. Nie potrafię zrozumieć, jak można w tym celu zaginać rogi. Dla mnie to świętokradztwo. Zdarzyło mi się raz pożyczyć książkę znajomej i otrzymać ją z powrotem właśnie z pozaginanymi rogami. Wściekłam się. Chętnie dzielę się moją biblioteczką, uważam, że książki są do czytania a nie do stania na półce, ale nie znoszę, kiedy ktoś nie szanuje moich rzeczy.
Wracając do wymianki, moja zakładka nie jest nawet w połowie tak śliczna jak ta, którą dostałam od Edysi, ale bardzo się starałam, żeby osoba, która ją otrzyma była zadowolona. Mam nadzieję, że tak jest bo włożyłam w nią dużo serca. Wygląda tak

A skoro wyżej zeszłam na temat książek, to przy okazji bardzo gorąco polecam tę, którą skończyłam dziś. Mam ostatnio szczęście do ciepłych, pięknie napisanych historii. Tacy są właśnie "Poszukiwacze muszelek" Rosamunde Pilcher. Przy lekturze towarzyszył mi spokój i wewnętrzne ciepło Nie ma w niej czasu na dłużyzny, nudę i ckliwość. Wspaniała. W skali od 1 do 6 dostała ode mnie szóstkę. Rzadko daję taką ocenę, ale jeśli już tak jest, to taką książkę muszę mieć na swojej półce. Dlatego też idę na polowanie do znanego wszystkim serwisu aukcyjnego. Życzcie mi powodzenia.

Czwarta kawka

2011-07-04T20:09:00.000+02:00

na kanwie Mamuśki zrobiła się prawie sama. Nocne dyżury mają to do siebie, że mam podczas nich czas na małe robótki i RR nadaje się do tego celu znakomicie. Tak więc haftowana kawusia pozwoliła mi przetrwać najgorsze nocne godziny pracy. Wspomagałam się oczywiście kawką realną. Miałam miesiąc na wyhaftowanie a tu niepostrzeżenie mam już cała kawusię. Ciekawe, czym ja się zajmę w czasie kolejnych nocy :)

bez tytułu

2011-07-03T22:51:00.002+02:00

To już drugi raz, kiedy nie mogę się powstrzymać przed zapisaniem tu mojego odczucia po przeczytaniu książki. A w zasadzie to moje uczucie po lekturze dwóch z napisanych przez Wiesława Myśliwskiego. Taka zaduma we mnie jest, taka prosta tęsknota za zwyczajnością życia na wsi sprzed wieku prawie, za czystością uczuć, taki zachwyt nad trafnością spostrzeżeń autora. Chciałoby się zapamiętać, zapisać, żeby nie zapomnieć. Szacunek dla ziemi, dla chleba, dla pracy, dla rodziców. Tam, gdzie słowo - matka - jest jak modlitwa. A ojciec... Ojciec potrafi kochać bardziej, niż rozum potrafi to pojąć, bardziej niż on sam to pojmuje.
Nie chcę stracić tego uczucia, więc przepiszę tu sobie cytat, który tak bardzo mnie poruszył, że nie chcę go zgubić.

"Jeślibym pragnął jeszcze kimś w życiu zostać, to tylko synem. Kiedy człowiek jest synem, to nawet gdy widzi już drugi swój brzeg, czuje się, jakby żył wciąż w czasach swojego dzieciństwa i czas mu tak nie leci ani też świata nie musi się lękać, ani sam siebie, chociaż bywa, przyzwyczaja się, że życie to to samo, co dzieciństwo, a jeśli życie, to i wieczność. I gdy mu przyjdzie w końcu to dzieciństwo opuścić, traci nagle grunt pod nogami, jakby go przemocą wydziedziczono z jego prawowitej własności. Nie może zrozumieć, bo i za późno na zrozumienie, że to tylko czas, lecz dochodzi praw swoich choćby pamięcią, domysłami, jeśli pamięć już niezaradna, tęsknotą, a zdarzy się, że i zdziecinnieje.
Ale czyż jest szczęśliwsze złudzenie niż dzieciństwo?"
Wiesław Myśliwski
"Nagi sad"

I znów mamy piątek

2011-07-01T20:23:00.000+02:00

więc tradycyjnie już, wstawiam wieńcowe postępy. Dobrze, że mam cokolwiek do pokazania, bo nie byłoby z czym tu wystąpić.

Ten tydzień to prawie same nocne dyżury, a po nich zwykle nie nadaję się do niczego. Poza spaniem oczywiście. Chociaż i z tym było kiepsko. Obok mojego bloku rozbierają pawilon handlowy i od rana ciągle coś kują, wiercą, tłuką, walą.. Obłęd. Spać się niestety w takich warunkach nie da. Skutkiem czego mam na koncie może 10 godzin snu w ciągu ostatnich trzech dni. Efektem jest śmieszny szum w uszach i uczucie lekkiego zawiania, tak, jakbym w siebie wlała ze dwa kieliszki dobrego winka. Mam zamiar za chwilę podreptać do sypialni, zwalić się na łóżko i spać do oporu. To znaczy najprawdopodobniej do jutra do szóstej rano, gdyż panowie z rozbiórki na pewno mimo deszczu dzielnie i tłumnie zjawią się w pracy. Zwiewam jutro na moją wieś, tam mnie nic nie obudzi, no chyba, że sąsiad z kosiarką, ale chyba ma padać więc to raczej mało prawdopodobne. Zabieram ze sobą następną książkę Myśliwskiego i będę się zaczytywać, rozczytywać, rozsmakowywać i pochłaniać. Wam tez życzę miłego weekendu. Deszcz nam niestraszny, bo zawsze mamy swoje robótki i mnóstwo ciekawych zajęć. Szczęściary z nas, prawda? :)))

Piątkowa odsłona

2011-06-24T20:48:00.000+02:00

postępów w moim wieńcu. Pomalutku, spokojniutko, ale najważniejsze, że ciągle do przodu. Jagody ostrokrzewu (chyba?) dodają całości uroku, jeszcze sporo ich trzeba dohaftować, ale fajniutkie są. W ogóle to wydaje mi się, że tempo mam więcej niż zadowalające.

Dostałam w tym tygodniu kolejną kanwę z RR, ale mam cały miesiąc na jej wyhaftowanie więc na razie troszkę sobie poleży. Chciałabym skończyć chociaż zimową część wieńca.
Widziałam, że na wielu blogach chwaliłyście się już swoimi zakładkami z wymiany na Dzień Dziecka, ja postanowiłam poczekać do końca miesiąca chociaż wiem już, że zakładka dotarła do właścicielki. Ja swojej jeszcze nie mam, więc poczekam aż do mnie dotrze i pokażę obie.
Teraz będę miała ogólnie mniej czasu, wakacje przecież a mój Syn już zapowiedział, ze jedzie na naszą wieś a to znaczy, że będzie wisiał moim rodzicom na głowie. Mama jak zwykle będzie się denerwowała, że pojechał, nie wraca, albo że nie pojechał i dlaczego siedzi w domu, albo że śpi i śniadania nie je. Z tym jedzeniem u mojej mamy to w ogóle koszmar. Ona uważa, że można zjeść śniadanie o dwunastej a już o drugiej zjeść normalny obiad. I panikuje, bo ktoś z nas nie zjada całej porcji. Trudno jej zrozumieć, że my jesteśmy przyzwyczajeni do zupełnie innych godzin posiłków. A najbardziej mnie wkurza, że nie można jej wytłumaczyć, że siedemnastolatek spokojnie potrafi sobie sam zrobić kanapkę, albo że jak nie jest głodny to po prostu nie je i tyle.Wszystko to z wielkiej troski o niego i o nas :) Tak więc teraz będę w ciągłych rozjazdach, bo mama jest spokojna jak ja tam jestem i biorę odpowiedzialność na siebie. I słusznie - dziadkowie są od kochania a nie od martwienia się o nastolatka.

Trzecią kawkę

2011-06-20T02:27:00.001+02:00

w naszym RR forumowym skończyłam już w zeszłym tygodniu, ale pokazuję ją dopiero teraz, bo przegapiłam poniedziałkowy moment chwalenia się postępami. W zasadzie termin jej dostarczenia do następnej osoby mija w przyszłym tygodniu, ale chciałam mieć już spokojną głowę i zabrać się za wieniec z czystym sumieniem, co też jak wiecie, zrobiłam. Kawka poleciała już dalej a wygląda tak:

Bardzo te obrazki sympatyczne. Coraz ich więcej na każdej kolejnej szmatce i coraz ładniej to wygląda.

Minął tydzień

2011-06-18T09:12:00.000+02:00

od mojego poprzedniego posta. Wiele się przez ten czas nie działo. Skupiłam się na RR kawkowym i niewiele czasu zostało na mój wieniec. Nie lubię, kiedy coś co ma określony termin wykonania "wisi" mi nad głową. Dlatego najpierw kawka a teraz mam czas na DIMka. Do wczoraj miałam tyle:

Zastanawiam się, czy od razu robić backstitche. Przy pamiątce dla Rodziców taka metoda świetnie zdała egzamin. Z drugiej strony tutaj nie muszę się spieszyć, będzie pomalutku, jak zawsze. Nie lubię się spieszyć przy haftowaniu. Stawiam te swoje krzyżyki z przyjemnością, przy kawce, kiedy nic mnie nie goni. Czasem wyhaftuję tylko kilka dziennie, czasem przysiądę na dłużej, czasem nie zrobię ani kawałeczka.
Jeszcze tylko nie odmówię sobie przyjemności pokazania Wam jednego z już kwitnących clematisów. Uwielbiam je. Co rok dokupuję jakąś nową odmianę i zmuszam męża do robienia dla nich podpórek. Potem zwykle zapominam, co już mam a czego nie, karteczki dołączone do roślin gdzieś mi się podziewają, kupuję więc na wyczucie. W tym roku uświadomiłam sobie, że chyba nie mam żadnego różowego. Pojęcia nie mam, jak to się stało, bo przecież chyba były? A może nie? Ot taki ze mnie roztrzepany ogrodnik.

Nowy DIM

2011-06-10T09:20:00.000+02:00

się u mnie robi :) Wieniec "Cztery pory roku" To właśnie ten drugi kupiony na e-bay'u zestaw. Zakochałam się w nim od pierwszego wejrzenia i mimo kilku pozaczynanych prac musiałam koniecznie mieć ten wieniec. Ledwie się powstrzymałam od natychmiastowego rozpakowania i zrobienia choć kilku krzyżyków. Gdyby nie to, że gonił mnie czas na pewno tak to by się skończyło. No ale teraz już z czystym sumieniem zaczęłam i bardzo przyjemnie mi się haftuje. Wzór superwyraźny i jak na DIM to nieskomplikowany. Żadnych dziwnych ściegów, żadnych półkrzyżyków, tylko krzyżyki i backstitche.

W tej chwili wygląda to tak:

Na razie jestem pełna zapału, zobaczymy, co będzie dalej :)

Jeszcze raz bardzo Wam dziękuję za przemiłe komentarze pod poprzednim postem. To był dla mnie i dla moich Rodziców bardzo szczególny dzień i jest mi bardzo miło, że i Wy dołączyłyście się do życzeń.

Uroczystość moich Rodziców

2011-06-06T19:16:00.000+02:00

.... była bardzo udana. Po czterdziestu latach od chwili ich ślubu znów razem stanęli w kościele. Goście dopisali, wszyscy nieco starsi, ale w doskonałych humorach. Gratulacjom i toastom nie było końca. Nie obyło się bez okrzyków - gorzko! gorzko! a moi kochani rodzice dzielnie wytrzymywali liczenie do dziesięciu. Pogoda też była łaskawa. Dosłownie wszystko wyszło tak, jak miało być. Najwspanialszą niespodziankę (przy naszym skromnym udziale) zgotował Mamie mój Tata. Nie mogę tu nie pokazać, czymże to doprowadził ją do łez. Sama bym pewnie płakała ze wzruszenia, zresztą mi też się łezka w oku zakręciła. Spójrzcie...

Róż jest równo czterdzieści a Tata miał w ręku jeszcze jedną, jak powiedział, na następny rok i żeby nie była ich parzysta liczba. Kiedy sobie przypomnę minę mojej Mamy kiedy on wszedł z tym koszem.., takie chwile są bezcenne. Udało mi się uchwycić na zdjęciu ale.. to zbyt intymne żeby pokazywać na blogu. Uwierzcie na słowo, to była jedna z tych chwil, których się nie zapomina.

Moja skromna niespodzianka została przyjęta z entuzjazmem i od razu trzeba ją było wieszać na ścianę. Potem wszyscy goście musieli oglądać, bo Rodzice koniecznie chcieli się chwalić. Na szczęście zdążyłam z haftowaniem, oprawialiśmy sami, bo na Pana Ramkowego to już czasu nie było. Może ciutkę schrzaniłam rozmieszczenie napisu ale i tak jestem z siebie dumna, bo udało mi się podarować im coś od siebie i zdążyć na czas.

Jeśli mi się uda dotrwać do czterdziestej rocznicy ślubu to chciałabym, żeby była tak udana, jak ta moich Rodziców.

Im bliżej...

2011-05-26T21:28:00.000+02:00

do czwartego czerwca tym bardziej się denerwuję. Moja pamiątka rośnie, ale nie dość szybko. Macham igła, i widzę mierne postępy. Nawet, gdybym bardzo chciała więcej czasu nie znajdę. Nie tracę jednak nadziei, ze jednak zdążę. W tej chwili wygląda to tak:

Podoba mi się coraz bardziej. Kolory są przydymione, mniej intensywne niż na zdjęciu z zestawu. Uważam, ze takie są ładniejsze. Mój aparat chyba czasy świetności ma już za sobą, coraz trudniej zrobić fotkę zbliżoną do oryginału. Cóż, o nowym na razie nie mam co marzyć, trzeba mieć nadzieję, że staruszek całkiem nie padnie. Chyba zacznę robić zdjęcia w pełnym słońcu, może wtedy będą bardziej podobne do rzeczywistości.

A dziś dostałam cudny bukiet o mojego syna. Nie zapomniał o Dniu Matki i oczywiście wzruszył mnie do łez. Nie wiem czemu tak mam, ale kiedy ten dorosły już prawie facet przychodzi z bukietem dla mnie, moje oczy natychmiast wilgotnieją. Fajnie być mamą, fajnie mieć takiego syna :)

Bukiet jest śliczny a na jednym z tulipanów siedzi mała, czerwoniutka biedronka. Drewniana. Szkoda, że nie pomyślałam, żeby ją uwiecznić. Uwielbiam dostawać kwiaty. Na szczęście moi mężczyźni o tym wiedzą i często mnie tak rozpieszczają. W poniedziałek z okazji urodzin dostałam od męża cudowne róże, ale przez te upały nieco podupadły. Nic to i tak postoją jeszcze troszkę, ale z powodu ich marnej kondycji fotki nie zrobiłam.

Dotarły...

2011-05-19T17:16:00.000+02:00

... wczoraj moje kupione na e-bayu zestawiki. Bardzo się cieszę, bo czas nagli. Już mówię, czemu nagli. Moi Rodzice czwartego czerwca obchodzą 40 rocznicę ślubu. Wymyśliłam sobie, że zrobię dla nich nieduży obrazek. To już bardzo niedługo a ja dopiero zaczęłam haftować. W tej chwili mam tyle:

W całości ma to wyglądać tak:

Jak widzicie, czeka mnie troszkę dłubania i pewnie dwa razy tyle nerwów, bo oczywiście już co chwila myślę "nie zdążę, no na pewno nie zdążę". Mam jeszcze jeden kłopot. Nie bardzo wiem, co wpisać w środku serduszka. Wiadomo, imiona Rodziców, ale co później? 40 lat razem? 40 lat? i czy datę ślubu czy datę rocznicy? bo obie daty wpisane razem wykluczam. Jakbym wyhaftowała 1971 - 2011 to wyszłoby jak napis na nagrobku. Może macie jakieś pomysły?

Drugi zestaw pokażę dopiero jak skończę tę robótkę bo mam na niego taką ochotę, że schowałam go głęboko na półkę, żeby nie popatrywać co chwilka i nie wzdychać nad nim.

Teraz Wam powiem, jakie szaleństwo mnie dopadło. Na blogu m.czarnulki jest mnóstwo pięknych prac wykonanych techniką pergamano. Od dawna wzdycham, ocham i acham oglądając te delikatne, eteryczne cudeńka. Za każdym razem mówię - jak ja bym tak chciała. Ostatnio pomyślałam - a czemu nie? Może nie od razu Kraków zbudowano ale przecież stoi. To może i ja bym mogła? Poszukałam trochę w necie, znalazłam sklepik który oferuje różności do tej techniki i kupiłam sobie zestaw startowy. Jest w nim podkładka, kilka arkuszy pergaminu, trzy specjalne narzędzia, biała kredka i wzór zakładki. Z tego co widzę, brakuje mi jeszcze kilku rzeczy żeby zacząć, ale i z tymi powinnam coś podziałać. Największą zagadką dla mnie jest papierowa taśma i proszę się nie śmiać, ja nie wiem, jaka to powinna być taśma. To ma przykleić wzór do pergaminu żeby się to nie przesuwało, ale potem to chyba trzeba oderwać i ludzie kochani, jaka taśma mi nie porwie tego wszystkiego w cholerę? No i co to jest "wosk pergaminowy"?
Na razie i tak nie mam czasu na zajęcie się pergamano, ale jak skończę pamiątkę dla Rodziców to na pewno spróbuję się nauczyć. A tu mój skromny zestaw:

Pamiętacie może...

2011-05-17T10:44:00.000+02:00

... obrus filetowy, który robiłam na imieniny mojej Mamy i który miał być skończony na 20 października 2009 roku? No to oczywiście, nie był i nie jest skończony do dziś. Mama dostała coś innego z obietnicą, że kiedyś tam dostanie i Słoniowy Obrus, jak go obie nazwałyśmy. Leżał sobie w szafce, leżał, nabierał mocy urzędowej aż w niedzielę czegoś szukałam i wyciągnęłam pękatą reklamówkę. Zerknął na mnie obrus jednym słoniowym okiem, zerknął drugim, pomachał ogonkiem i... no nie mogłam go znów tam zostawić. Macham więc szydełkiem z zapałem, jakiego dawno już nie miałam. Nie zarzekam się, że skończę w jakimś konkretnym terminie, ale całkiem dużo od niedzieli przybyło. W tej chwili jest tyle:

A wczoraj był kolejny dzień w którym mogłyśmy pokazywać swoje RR-owe postępy kawkowe więc i tutaj mogę się już pochwalić skończoną drugą kawką.

Nie ma jeszcze podpisu ale ja tak nie lubię wtykać tego na obrazek ehhh... Ładniejsze mi się wydają bez wyhaftowanych nicków. Tracą z nimi proporcje. Tak sobie myślałam, że można by było kiedyś tam przy jakimś RR ustalić, że haftujemy je na obrzeżach kanwy, przecież tam też byłyby "na zawsze". Gdyby tak umownie ponumerować każdy hafcik i przy nicku haftnąć numerek to byłoby równie dobrze. Chociaż coś mi się wydaje, że coraz mniej osób ma ochotę na RR. Czytałam ostatnio na blogach, że znów dziewczyny mają problemy z uczestniczkami. To zniechęca do takich zabaw a szkoda. Ja jeszcze jestem pełna zapału.

Serdecznie...

2011-05-11T01:09:00.000+02:00

...dziękuję Wam za wsparcie. Sheila dostała na razie kroplówkę z glukozą, zastrzyki i czekamy na poprawę. Trzeba wierzyć, że będzie lepiej. Całkowicie zdrowa nie będzie już nigdy, ale najważniejsze teraz, żeby nie miała tych ataków tak często.

Żeby choć troszkę zmienić atmosferę i wrócić do robótkowego charakteru bloga należałoby pokazać coś krzyżykowego dla odmiany. W ostatnich dniach skupiłam się na RR kawkowym. Wprawdzie dziś mam już prawie cały obrazek, ale że postępami chwalimy się w poniedziałki, pokażę Wam, ile mi się udało zrobić do wczoraj. Bardzo przyjemnie haftuje się te obrazeczki, cieszę się, że uczestniczę w tej zabawie..

Mireczko, pytałaś, co ja takiego haftuję. Obrazek znajdziesz w poście z 11 marca. To ta niebieska "rozwiana" kobieta. To praca na lata, nie przywiązuję się do niej zbytnio, bo wiem, że kiedy tylko przyjdą moje zestawiki wezmę się najpierw za nie. Zaczęłam ten haft tak "na przeczekanie". Od chwili kiedy pisałam, ze zrobiłam 400 krzyżyków niewiele przybyło. Wygląda to na razie jak granatowa plama.

Małgorzato, bardzo Ci dziękuję wzór aktu. Na pewno go wyhaftuję. Jak widzisz, mam mnóstwo planów, tylko nie mam od kogo pożyczyć czasu. Przydałaby się taka wypożyczalnia :)

Smutno mi...

2011-05-10T02:37:00.000+02:00

Nasza kochana Sheila jest bardzo chora. Dziś myśleliśmy już, że to ostatni dzień jej życia. Ma padaczkę i wczoraj miała kilka ataków, po których nie była w stanie się podnieść. Przeleżała kilka godzin ale pod wieczór zaczęła już chodzić i nawet chętnie jadła. Oby było lepiej, bo nie wyobrażam sobie naszego domu bez niej. Takiego psa nie mieliśmy w życiu. Łagodna, ufna, pieszczoch straszny. Wielkie cielę do kochania. Weterynarz mówi, że z padaczką może żyć jeszcze długie lata, ale to co było dziś po prostu wszystkich nas przeraziło. Mój Tata chodzi ze łzami w oczach. Jest do niej bardzo przywiązany. Wiecie jak to jest - ona sobie jego wybrała i on dla niej zawsze jest najważniejszy. Wszyscy jesteśmy zakochani w psach, zawsze były obecne w naszym życiu i traktujemy je jak członków rodziny. Dlatego tak trudno nam patrzyć na to, jak ona się męczy. Oby było dobrze...

Gości miałam....

2011-05-05T01:18:00.000+02:00

... niespodziewanych na majówce. Przyjechała moja kochana kuzynka z rodziną aż spod Elbląga. Nie widziałyśmy się kilka lat a tu taka niespodzianka. W sobotę rano zadzwoniła, że przyjeżdżają. Nie wierzyłam bo i kto by uwierzył. Tak znienacka i z tak daleka. Wiecie co? Ona ma chyba coś po mnie - też wymyśla sobie wyjazdy w ciągu kliku minut :D Wprawdzie musiałam na szybko kombinować zamiany dyżurów ale na szczęście udało się i mogłam z nimi spędzić trzy fajne dni. Tylko mój Michał się naburmuszył, bo miał już majówkowe plany z których niestety, musiał zrezygnować, ale cóż, czasem trzeba się zachować co usiłowałam upartemu nastolatkowi wytłumaczyć. Kuzynka przyjechała ze swoimi latoroślami więc wyjścia nie było. Jako, że siedzieć na tyłkach nam się nie chciało, zrobiliśmy sobie wycieczkę po okolicach. Znamy się wszyscy jak łyse konie więc było świetnie. Takie majówki to ja lubię. A na koniec było ognisko.

Takie na szybko, ze starych desek ale mówię Wam, kiełbaski smakowały wybornie. Te z grilla mogą się schować.
Na haftowanie nie miałam czasu, ale przed wyjazdem wyciągnęłam mojego Boreasa i przygotowałam sobie kanwę. Kolos to będzie, prawdziwy kolos. Zobaczcie same

Zaczęłam nawet hafcić, ale udało mi się zrobić dopiero 400 krzyżyków więc nie ma co pokazywać. A na tę ilość krzyżyków potrzeba mi już było ok 20 kolorów. Straszna to będzie robota, ale efekt chyba przejdzie moje wyobrażenia. Zobaczymy kiedyś, w odległej przyszłości.

Korzystając z okazji, pokażę jeszcze karteczkę, którą zrobiłam na wielkanocną wymiankę na naszym forum.

A teraz czekam na dwa zestawy kupione na e-bay'u. Kiedy już do mnie dotrą, rzucam wszystko i biorę się za pamiątkę rocznicową dla moich Rodziców. Straszliwie się będę spieszyła, bo musi być gotowa na 4 czerwca.

Wróciłam...

2011-04-28T10:45:00.000+02:00

... z mojej wsi. święta były wspaniałe, spokojne i rodzinne. Dodatkowo pogoda mnie rozpieściła. Uwielbiam takie święta. Wprawdzie pierwszy dzień przywitał nas burzą już przy trzecim okrążeniu kościoła na Rezurekcji ale to nic, potem było już tylko ładniej. Drugi dzień to w ogóle bajka, wiosna i ciepełko. Odpoczęłam, pochodziłam trochę po lesie nie mówiąc już o siedzeniu na tarasie. Tak mogłoby być zawsze. Przywiozłam troszkę wiosennych zdjęć i oczywiście muszę je tu wrzucić, żeby się ze wszystkimi podzielić.
Magnolia już za chwilkę zacznie porządnie kwitnąć, na razie wygląda z pączków

Stokrotki i żonkile są w pełni kwitnienia i wyglądają cudnie.

Nie zwracajcie uwagi na te sznurki. Posiałyśmy właśnie z Mamą na klombach mnóstwo kwiatów i to jest taka prowizoryczna ochrona przed jedną z moich suk. Potem jak już to wyrośnie jakoś tam nie włazi, a na razie chyba uważa, że jak nic tam nie ma, to wchodzić wolno. Wielka jest, więc jak tam wparuje to wydepcze wszystko. A widzicie na dalszym planie lilie? Oj jak ja kocham lilie, doczekać się już nie mogę.
Dość już o kwiatkach, teraz muszę koniecznie pochwalić się wymiankowymi prezentami. Śliczności dostałam i podzielę się z Wami chociaż zdjęciem.

Wspaniale jest otwierać kopertę i nie wiedzieć, co za cuda się w niej kryją. Uwielbiam tę chwilę. Mojemu Zajączkowi ślicznie dziękuję.

życzenia świąteczne

2011-04-23T10:15:00.000+02:00

Życzę Wam wszystkim Wesołych Świat Wielkanocnych, spędzonych w gronie najbliższych Wam osób. Smacznego święconego i oczywiście mokrego Dyngusa.

Gapa ze mnie...

2011-04-15T11:52:00.000+02:00

Skończyłam ostatniego ptaszka z ptaszkowego RR, zapakowałam, wysłałam a fotki nie zrobiłam. Szkoda... Tak mało tu pokazuję, bo i moje prace powstają powoli i jak miałam okazję czymkolwiek się pochwalić to oczywiście musiałam się zagapić. Trudno się mówi.
Znacie moje pomysły na organizowanie sobie czasu w ostatniej chwili? Mam tak najczęściej z wyjściem do kina, ale wczoraj przekroczyłam granicę. Pojechałam sobie nad Solinę. Wyprawa była całkowicie spontaniczna, podyktowana chwilą. Ot, znajomy miał coś do załatwienia w Sanoku, stwierdziłam, że też sobie pojadę. I mimo pobudki o 3 nad ranem, zmęczenia i paskudnej pogody uważam dzień za udany. Nigdy do tej pory tam nie byłam, i nigdy nie widziałam wody w takim kolorze. Miałam niesamowicie dziwne wrażenie stojąc na zaporze. Z jednej strony lustro wody z drugiej przepaść i gdzieś daleko w dole rzeka. Mam lęk wysokości ale bardziej przerażała mnie prawdopodobna głębokość wody po stronie zalewu. Będąc nad morzem czy nad jeziorem, nie widzi się różnicy poziomów i nigdy nie myśli się o tym w ten sposób. A tu wszystko wiadomo. Brrr, zdumiewające. Płacę dziś za wycieczkę całkowitym rozbiciem, sennością, ogólnie jestem nieprzytomna, ale warto było dla takich widoków.

Miałam maleńką namiastkę wyjazdu na urlop. Szkoda tylko, że tak króciutko. A i wiecie co? Zatrzymaliśmy się na obiad w przydrożnym zajeździe. Pięknie tam było, smacznie, ekspresowa obsługa i ten klimat. Nie chcę tu urządzać reklamy, ale karczma Bida jest wspaniała. Jeśli jeszcze kiedyś będę tamtędy przejeżdżała na pewno tam znów wstąpię. Miła przerwa w podróży, tak powinno być wszędzie. Jeśli tylko będę miała okazję znów zrobić sobie taki wypad na pewno skorzystam :)

Pędzi ten czas

2011-04-11T15:33:00.000+02:00

.... jak szalony pędzi. Z marca zrobił się kwiecień i to sama nie wiem, kiedy. Dylemat rozstrzygnęłam na korzyść koni. Każda z prac, którą mam w planie jest duża i zajmie mi na pewno ponad rok, więc znów musiałyby powędrować na bardzo długo do szuflady. Na razie w zasadzie nic przy nich nie robię, bo zajęta jestem terminowymi pracami forumowymi. Skończyłam pracę nad wielkanocną wymianką, jeszcze zakładka i oprócz tego uczestniczę w dwóch RR. Jedno już w zasadzie się kończy, haftuję właśnie ostatni obrazek. Bardzo miło się hafciło i mimo drobnych poślizgów z powodu których cała zabawa trwała nieco dłużej niż zakładałyśmy, jestem zadowolona, że mogłam uczestniczyć w takiej zabawie i że będę miała obrazek, przy którym trudziło się tyle rąk.
To mój ostatnio wyhaftowany ptasiorek:

Teraz zaczęłyśmy nową zabawę, tym razem jest to Coffee Break. Nie mogłam sobie odmówić uczestnictwa w tym RR, kawusie są prześliczne. Było nieco dłubania przy ramce, ale efekt bardzo mi się podoba, moja pierwsza filiżanka jest gotowa.

Dziękuję Wam pięknie za komentarze i podpowiedzi. Zaniedbuje ostatnio blogi, w zasadzie nie ma mnie tu wcale. Jestem tak zagoniona i mam tak dość komputera, że w zasadzie włączam go tylko kiedy jestem w pracy a wiadomo, że wtedy to nie to samo, co niespieszne czytanie w spokoju, przy kawce. Podejrzewam, że tak będzie aż do lipca. Trzeba zacisnąć zęby i wytrzymać. Zwłaszcza, że już mam zaplanowany urlop. Zaliczka wpłacona. Mazury moje kochane - czekajcie na mnie! :) Fajnie jest tak mieć w perspektywie miłe chwile.
Zmykam teraz do ostatniego ptaszka, już niewiele zostało.

Dylemat mam...

2011-03-11T09:26:00.000+01:00

... bo nie wiem, co wybrać. Realka pytała mnie, co teraz. A ja sama nie wiem. Czekały nam mnie dwa wzory i oba bardzo chcę wyhaftować. Mam jeszcze w szufladzie niedokończone konie Dimensions. I teraz nie wiem - kończyć konie, zaczynać jeden, czy drugi haft? Szczerze mówiąc, to jakoś straciłam serce do zaczętego obrazka. Chyba dlatego, że zbyt długo leżały i jeszcze dlatego, że zaczęłam je haftować stawiając krzyżyki w odwrotną stronę. Nie da się tego już poprawić a do końca jeszcze lata świetlne. Są piękne, pojęcia nie mam, czemu je odłożyłam...

Alternatywą są dwa wzory. Bardziej skłaniam się do wyhaftowania obrazu J. W. Waterhouse'a "Boreas"

Zdaję sobie sprawę, że to nie lada wyzwanie, zwłaszcza dlatego, że kolory są bardzo zbliżone, ale sam obraz mnie ujął. Wzór ma 25 stron ale jest niesamowicie przejrzysty. Mam już wszystkie materiały.
No i jeszcze wymarzona łączka. Też chcę i też na mnie czeka już jakiś czas. Nie bardzo podoba mi się samo rozrysowanie wzoru. Bardzo nieczytelne. Jednak Dimensions robi to genialnie a tu... wszystko na kupie. I to mnie troszkę odstrasza, ale skoro dałam radę z Damą to dam i z Łączką.

I co tu wybrać? No same powiedzcie - decyzja nie jest łatwa.
Oprócz tego jest jeszcze RR które właśnie się zaczęło i to ptaszkowe, które trwa już od dawna. No i dwie wymianki. Ale o tym w innym wpisie.
Raz jeszcze bardzo Wam wszystkim dziękuję za słowa uznania. Cieszę się bardzo, że moja oprawiona Dama
Wam się podoba. Uznanie osób, które same haftują jest bezcenne. Jesteście wspaniałe!

Odebrałam...

2011-03-09T16:50:00.000+01:00

...odebrałam, odebrałam !!! Oprawioną Damulkę od Pana Ramkowego. Zanim jednak znów będę się chwaliła, chcę Wam wszystkim bardzo podziękować za słowa uznania. To mój (jak na razie) najbardziej pracochłonny haft. Tym bardziej cieszą mnie Wasze słowa. Każdy komentarz był dla mnie jak wisienka na torcie. To już ostatnia odsłona tej pracy, obiecuję, ze nie będę już nikogo więcej zamęczała. Powiem Wam, że zawsze mam mieszane uczucia rozstając się z pracą nad czymś, czemu poświęcałam wszystkie wolne chwile. Z jednej strony bardzo się cieszę i jestem z siebie dumna, z drugiej... jakoś tak dziwnie żal. No nic, na bok smutki. Oto ostatnia odsłona. Próbowałam uchwycić naturalne kolory ale mój aparat nie daje rady. Wstawiam więc zdjęcie robione przy oknie bez lampy (to jaśniejsze) i z dala od okna, ale z lampą. Oryginał mieści się gdzieś pomiędzy.

Długo czekałam na oprawę bo oczywiście wybrałam ramy, których Pan Ramkowy nie miał w pracowni. To znaczy tych zielonkawych, zewnętrznych nie było. Te jasne, przecierane i owszem,były, ale ja sobie wymyśliłam podwójną ramę i chyba dobrze zrobiłam. Jestem bardzo zadowolona z efektu.

Bardzo bałam się wykończenia tej pracy. Od początku martwił mnie szal. Okazało się, ze cording jest w rzeczywistości prościutki. Cieszę się, że przy okazji nauczyłam się czegoś nowego. Moje "sznureczki" szalowe w zbliżeniu wyglądają tak:

a niżej bukiet, któremu bardzo mozolnie dodawałam mnóstwo supełków:

Jeszcze raz bardzo Wam dziękuję za przemiłe komentarze.

Po długiej nieobecności

2011-02-19T17:54:00.000+01:00

trzeba w końcu odkurzyć bloga. Styczeń i połowa lutego mnie dobiły, czuję się jak zmielona w maszynce i to trzykrotnie, całkiem jak ser na sernik. Teraz może już zacznę wychodzić na prostą, ale tu potrzebny jest jakiś urlop. Wyjazd, choćby na troszkę. Próbuję sobie wyprosić 4 dni wolne w marcu, chciałabym odwiedzić góry. Nic jeszcze nie wiem na pewno, ale takie mam plany.
Jakby wszystkiego było mało, dopadło mnie jakieś paskudne choróbsko. Kaszlę tak, że budzę się w nocy.. I nie tylko ja się budzę, bo mąż też. Ciekawe czy sąsiedzi? Jeśli ja słyszę jak oni się kłócą to nie wierzę, żeby oni tych moich nocnych napadów kaszlu nie słyszeli. Siostra męża zaopatrzyła mnie litościwie w syrop własnej roboty. Sosnowy! I w jakieś soki z czarnego bzu które dolewam do herbaty. Nawet to smaczne jest. Wczoraj kupiłam jeszcze syrop imbirowy z dodatkiem cynamonu i goździków. Pyyycha! Też z herbatką piję. Albo się wyleczę albo do reszty rozchoruję. Jakieś paskudztwa z apteki też biorę. Życzcie mi zdrowia bo mam już szczerze dosyć tego wykasływania płuc.
Przygoniła mnie tu przede wszystkim chęć pochwalenia się moją prawie skończoną Damą. No to się chwalę.

Teraz jeszcze tylko backstiche, supełków miliony, i szal, który mnie przeraża. Ten jak mu tam.. couching czy cording (jedno z tych dwóch już zrobiłam, drugiego się boję) w życiu tego nie robiłam. Niby to jest rozrysowane na schemacie ale matko, jak te sznureczki zrobić żeby one się potem przy robocie nie porozwijały albo nie poskręcały w chińską literę? Przyznam się, że od początku haftowania bałam się tej chwili. Przyszedł czas wziąć byka za rogi. Oby on się nie okazał silniejszy ode mnie.
Jak ktoś ma jakiś filmik na którym byłoby to pokazane krok po kroku to ja bardzo poproszę. Będę dozgonnie wdzięczna. Rysunki rysunkami, ale nie ma to jak zobaczyć na własne oczy jak się to robi po kolei.
Idę kończyć kwiatki na chuście i zamartwiać się dalej.

Ostatnie dni

2011-01-18T09:15:00.000+01:00

były bardzo intensywne. Mnóstwo pracy, mnóstwo dyżurów, urodziny mojego Michała... W zasadzie to nie wiem, kiedy ja usiadłam jak człowiek z robótką w ręku. Teraz też piszę w pracy bo znając życie, to w ciągu najbliższych kilku dni niczego nie napiszę bo po prostu zabraknie mi czasu. Jestem zawstydzona - pierwszy raz chyba nie zdążę z wymianką na forum. Miałam nadzieję, że uda mi się znaleźć trochę wolnego czasu a okazało się, że trafiłam jak kulą w płot - tak zawalona pracą to nie byłam już dawno. Nie powinnam się w ogóle na nic zapisywać bo teraz mam takiego moralniaka, że nie umiem sobie z nim poradzić. Budzę się i myślę o tej wymiance. Nie cierpię nie wywiązywać się z obietnic. Mam tylko nadzieję, że nikogo tym nie skrzywdzę. Zasady naszej zabawy tym razem są takie, że losowanie będzie wśród obowiązkowych osób a nie takich niepoważnych huraoptymistek jak ja. Najpierw nie miałam wzorków, jak wzorki się znalazły to czasu zabrakło i mam efekt. Nie zapisuję się już na nic co wymaga określonego czasu na wykonanie, takie jest moje postanowienie. Chciałabym, ale jak widać, samo chcenie nie wystarczy.
W niedzielę mój Michał skończył 17 lat. Nie wiem, kiedy to się stało, ale mam prawie dorosłego syna. Jak tak na niego patrzę, to widzę dziecko, ale pamiętam dobrze siedemnastoletnią siebie i zdecydowanie, dzieckiem się nie czułam. On chyba też się już nie czuje. Tak niedawno odbierałam go z przedszkola, wzruszona oglądałam przeróżne przedstawienia w których uczestniczył, trzymałam ciepłą łapkę przy przechodzeniu przez ulicę. Teraz słyszę maszynkę do golenia w łazience i nadziwić się nie mogę że to on, mój syn, niedawno zaczął się golić. Z jednej strony czuję żal, że to tak szybko minęło a z drugiej dumę, że tak pięknie wyrósł, że zamienia się w młodego mężczyznę. Matczyne rozterki, pewnie każda z nas je przeżywa.
A żeby post nie był bez zdjęcia, pochwalę się Wam prezentem imieninowym jaki sobie sama zrobiłam. Zaszalałam w Merlinie :) "Lawendowy pył" miałam w schowku już dawno, "Naznaczonych błękitem" czytałam i chcę skompletować cała serię, to samo dotyczy książek Katarzyny Michalak a "Spiski" podpatrzyłam u Brzyduli i zapragnęłam mieć (właśnie czytam)

Imieniny mam co prawda dopiero 21 stycznia, ale kto powiedział, że nie można sobie zrobić prezentu wcześniej? :)))

Przeczytałam i....

2011-01-03T23:48:00.000+01:00

pierwszy raz robię coś takiego. Skończyłam właśnie czytać książkę i koniecznie muszę opowiedzieć, co mi się od niej porobiło w środku. Niby zwykła, przewidywalna, od pierwszej strony wiadomo, że skończy się dobrze ale... czy nie tego nam potrzeba? Nadziei, optymizmu, wiary, że kiedyś nasze marzenia się spełnią? Że świat jest lepszy niż nam się na co dzień wydaje? Kłopoty są naszą codziennością, zmagamy się z nimi z wiarą w lepsze jutro. Czasem wyrasta przed nami ogromna góra, która wydaje się nie do pokonania a jednak idziemy, nie zawracamy. Być może każdy krok przychodzi nam z trudem, ale to kolejny krok do przodu. Być może nie wejdziemy na sam szczyt, być może nie będziemy zbiegać ze śmiechem z góry ale ważne, żeby wierzyć, że tak się może stać. Wiecie, niech nikt mi nie mówi o "literaturze dla gospodyń domowych". Jeśli choć kilka z nas poczuje się tak jak ja po przeczytaniu książki, to niech sobie ja nazywają nawet literaturą dla sfrustrowanych mężatek, niedorobionych kucharek czy niespełnionych starych panien. Potrzebujemy czasem poczuć, że wszystko w życiu może się udać jeśli się tego bardzo chce, że miłość, przyjaźń, poświęcenie i bezinteresowność są wartościami, które mają znaczenie nawet w naszym rozpędzonym świecie. I nawet jeśli mądrzy ludzie będą pisać, że to nic nie warty gniot, to ja i tak szczerze polecam "Rok w Poziomce" Katarzyny Michalak. Po to żeby mieć choć przez chwilkę światełko w środku i ciepło i tkliwość i (nie śmiejcie się ze mnie) odświętny nastrój po przeczytaniu ostatniej strony.

Powitanie i Dama

2011-01-03T02:44:00.000+01:00

Witam wszystkich serdecznie na nowym blogu. Mam nadzieję, że będzie nam tu razem miło tak, jak w poprzednim miejscu. Na razie jeszcze nie bardzo umiem się tu poruszać, ale jeśli inni potrafią to i ja się wszystkiego nauczę. W tej chwili bardzo chcę podziękować Reali z bloga "po mrucku" za pomoc w tworzeniu tego zakątka. Bez Ciebie Renatko zmagałabym się z tym jeszcze bardzo, bardzo długo. Na szczęście znalazłaś czas i ochotę, aby podać rękę zagubionej porzeczkowej.

Poodwiedzałam dziś Wasze blogi i zauważyłam, że w wielu z nich są podsumowania ubiegłego roku. Ja niestety, nie mogę się pochwalić dużym dorobkiem robótkowym. Cały czas zmagam się z zaczętymi pracami, choć dzięki zabawie forumowej, znalazłam motywację, aby przysiąść do pracy nad moją Damą. Rośnie powoli ale systematycznie, Mam nadzieję, że w tym roku w końcu pochwalę się gotową pracą. Póki co Dama wygląda tak

Wiem, że wystarczyłoby przysiąść i w ciągu miesiąca udałoby się dokończyć chociaż haftowanie, nie mówię już o wykończeniach. Tylko kto mi pożyczy czasu? Nawet na bloga mam chwilkę dopiero w nocy. Ale nic to, może nie za miesiąc a za dwa, trzy, ale skończę, nie poddam się

Mam nadzieję, ze uda mi się opublikować tę notkę. Pierwsze koty za płoty. Nowy blog uważam za otwarty! :).